SD MEDYA

Kaşif Kozinoğlu…
Eski bir MİT mensubu.
2011 yılında Silivri Cezaevi’nde hayatını kaybetti.
Aradan tam 15 yıl geçti ama belli ki bazı sorular ölmedi.
Bugün mezarı açılıyor, örnekler alınıyor, eski kayıtlar yeniden inceleniyor, insanlar yeniden ifadeye çağrılıyor.
Demek ki bazen bir dosya kapanıyor ama vicdan kapanmıyor.
İşin beni asıl düşündüren tarafı ise Kurtlar Vadisi meselesi.
İtiraf edeyim; yıllarca yayınlanan Kurtlar Vadisi’nin bir bölümünü bile başından sonuna kadar izlemiş biri değilim.
Ama bugün savcılık bile dizinin senaristlerini çağırıp “Bu senaryoyu hangi bilgilerle yazdınız?” diye soruyorsa, burada insanın durup düşünmesi gerekiyor.
Çünkü ekrandaki kurgu ile gerçek hayatta yaşananlar arasındaki benzerlikler artık bir adli soruşturmanın konusu.
Ben de buradan çok basit bir öneride bulunuyorum:
Bir heyet kurun.
İçinde savcı olsun.
Emekli hâkim olsun.
Tecrübeli bir cinayet masası polisi olsun.
Araştırmacı gazeteci olsun.
İstihbarat konusunda deneyimli bir uzman olsun.
Oturup Kurtlar Vadisi’ni ilk bölümünden son bölümüne kadar izlesinler.
Ama dizi seyreder gibi değil…
Bir dosya inceler gibi.
İsimlere baksınlar.
Tarihlere baksınlar.
Olayların meydana geliş biçimlerine baksınlar.
Ölümlere, kaybolmalara, iş insanlarına, para ilişkilerine, devlet içindeki hesaplaşmalara ilişkin sahnelere tek tek baksınlar.
Sonra Türkiye’nin geçmişte faili bulunamamış ya da üzerinde hâlâ soru işaretleri bulunan dosyalarını önlerine koysunlar.
Bakalım kaç yerde yollar kesişiyor?
Ben “Dizide anlatılan her şey gerçektir” demiyorum.
Böyle bir iddia ortaya atmak da doğru olmaz.
Ama madem Kaşif Kozinoğlu dosyasında senaristlerin bilgisine başvurulacak kadar dikkat çekici bir benzerlik görülüyor, o halde insan ister istemez soruyor:
Başka benzerlikler de var mı?
Belki hiçbir şey çıkmayacak.
Belki onlarca sahnenin yalnızca senarist hayal gücünden ibaret olduğu anlaşılacak.
Ama ya çıkarsa?
İşte adaletin görevi o “ya”nın peşinden gitmektir.
Çünkü bu ülkede yıllar boyunca nice faili meçhul cinayetler konuşuldu.
İş insanları öldürüldü.
Gazeteciler öldürüldü.
Devlet görevlileri öldürüldü.
Bazı dosyalar yıllarca tartışıldı, bazı ölümlerin üzerindeki kuşkular hiç bitmedi.
Aileler yıllarca tek bir sorunun cevabını bekledi:
“Benim yakınıma ne oldu?”
Bir devletin büyüklüğü yalnızca suçluyu yakalamasıyla ölçülmez.
Yıllar geçmiş olsa bile gerçeğin peşini bırakmamasıyla da ölçülür.
Kaşif Kozinoğlu dosyasının 15 yıl sonra yeniden açılması bu nedenle önemlidir.
Bir mezarın yeniden açılması sadece toprağın açılması değildir.
Geçmişin de kapağının açılmasıdır.
Şimdi o kapağı yarım bırakmayın.
Kurtlar Vadisi senaryolarını da önünüze koyun.
Gerçek dosyaları da yanına koyun.
İsimleri değiştirin, tarihleri karşılaştırın, olay örgülerine bakın.
Çünkü bazen gerçek, bir mahkeme tutanağının arasında saklanır.
Bazen eski bir gazete kupüründe…
Bazen unutulmuş bir ifadede…
Ve kim bilir;
belki bazen de yıllar önce televizyon ekranında milyonların gözünün önünde yayınlanmış bir senaryonun satır aralarında…
Ben savcılara, hâkimlere ve adalet mekanizmasına şunu söylüyorum:
İzleyin.
Bir kere de dizi izlemek için değil, gerçeği aramak için izleyin.
Sonra dosyaları açın.
Karşılaştırın.
Araştırın.
Çünkü adaletin zamanaşımı vicdanda olmaz.
Ve eğer geçmişte karanlıkta kalmış tek bir ölümün bile üzerindeki perde aralanacaksa, buna değer.
Kaşif Kozinoğlu’nun mezarı 15 yıl sonra açıldı.
Belki şimdi sıra, Türkiye’nin yıllardır açılmayı bekleyen diğer karanlık dosyalarındadır.

Kaynak: Burhan AKDAĞ